عادي مثل زندگي

دلمان حرف زدن ميخواهد،گرچه امروز تو حموم به اين نتيجه رسيده بودم كه تنها بودن اصلا بد نيس و بهتره حالشو ببرم ولي الان فكر ميكنم تنهايي بد است،تا جاييكه مجبور ميشوي سر به سر پسرعموي فنچت بزني ولي ته دلت ميخاد با يكي حرف بزني از خودت و خودش و چرند بگين و الكي بخندي و تا نصفه شب اس ام اس بازي كني

در اين مواقع نميخام بزارم دوباره اين فكر تو ذهنم بياد چرا اون نيس،چون نميخام چيزي كه اتفاق نمي افته رو تصور كنم.دلم كس ديگه اي  هم نميخادا ولي كلا دلم حرف زدن ميخاد